Μπομπονιέρες | Μπομπονιέρες γάμου | Μπομπονιέρες βάπτισης // Αμέα,Amea,παιδιά Αμέα, Μη κερδοσκοπικό σωματείο στέγη ελπίδας τα χαρούμενα παιδιά

 

Μπομπονιέρες | Μπομπονιέρες γάμου | Μπομπονιέρες βάπτισης Αμέα, Μη κερδοσκοπικό σωματείο στέγη ελπίδας τα χαρούμενα παιδιά


Παιδιά με ειδικές ανάγκες: "Δεν θα κλείσουμε τα παιδιά μας σπίτι"

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φαίνονται μέσα στην κοινωνία. Τους κρύβουν, δεν τους βλέπουν και βολεύονται όλοι. Έτσι νομίζουν δηλαδή". Τα λόγια της Ζακλίν Πόιτρας, μητέρας παιδιού με νοητική στέρηση, κινητικά προβλήματα και επιληψία αντικατοπτρίζουν τη σκληρή πραγματικότητα. Οι άνθρωποι με αναπηρία είναι καταδικασμένοι στο περιθώριο. Δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία.

Κραυγή αγωνίας από τους γονείς για τη στάση της πολιτείας

περισσότερα...


Στο σχολείο, ελάχιστοι θυμούνται στην τάξη παιδιά με κινητικά προβλήματα ή με σύνδρομο down ή με αυτισμό. Παιδιά με διαφορετικές ανάγκες, αλλά όχι ενός κατώτερου θεού. Στη δουλειά τους το ίδιο. Ακόμα κι ο δρόμος δεν είναι για όλους. Κατεστραμμένες ή ανύπαρκτες διαβάσεις, πεζοδρόμια που χωρούν με δυσκολία δύο άτομα, πολλές φορές αποκλεισμένα από αυτοκίνητα απελπισμένων οδηγών, που δεν έβρισκαν θέση να παρκάρουν. "Περπατώ με το καρότσι μέσα στον δρόμο. Κάποιοι με κοιτάζουν, με δυσφορία. Σκέφτονται αν είμαι τρελή. Δεν τους αδικώ, το ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ πριν έρθει η στιγμή που έπρεπε να μετακινηθώ στην Αθήνα με το καρότσι της Μάια". Ένας κόσμος σχεδιασμένος για λίγους και εκλεκτούς (;) "Έχεις δει πολλά μαγαζιά χωρίς σκαλοπάτια ;", με ρωτά με νόημα η Ζακλίν, προσπαθώντας με κόπο να περάσει πάνω από τις σπασμένες γεμάτες λακκούβες πλάκες του πεζοδρομίου στη Σταδίου.

Αν είσαι τυφλός δεν κυκλοφορείς. Αν είσαι σε καροτσάκι, μπορείς να το χρησιμοποιείς μόνο στο σπίτι. Οι άνθρωποι με αναπηρία εγκλωβίζονται μέσα στους τέσσερις τοίχους. Το ελληνικό κράτος επέλεξε να αντιμετωπίζει ως πρόβλημα μια μεγάλη κοινωνική ομάδα αντί να της δώσει ίσες ευκαιρίες. Την αντιμετωπίζει σαν χαλασμένο προϊόν που δεν μπορεί ν' αποδώσει, άρα δεν της είναι κι απαραίτητο. Τη βλέπει σαν ένα παραπανίσιο έξοδο, που πρέπει σταδιακά να συρρικνωθεί, πετσοκόβοντας επιδόματα, παροχές και υπηρεσίες, σχηματίζοντας μια παράλληλη κοινωνία ανθρώπων, που παλεύει μόνη της να επιβιώσει και να ζήσει με αξιοπρέπεια.

"Πολλά παιδιά έχουν εγκαταλειφθεί στα μαιευτήρια", αναφέρει η Ζακλίν. Από οικογένεια σε οικογένεια η αιτία διαφέρει. Άλλη δεν αντέχει να σηκώσει το βάρος των υποχρεώσεων, άλλη φοβάται, άλλη πάλι μένει στο "τι θα πει ο κόσμος". Πολλοί γονείς δεν το δέχονται ποτέ. "Υπάρχουν οικογένειες που κρύβουν τα παιδιά στο σπίτι. Πηγαίνουν σε γιορτές και εκδηλώσεις χωρίς αυτά".

Η δική της πρώτη αντίδραση όταν πληροφορήθηκε ότι η Μάια πάσχει από σύνδρομο aicardi ήταν "τι κάνω;". Έχοντας γεννηθεί και περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της στον Καναδά γνώρισε μια διαφορετική πραγματικότητα. "Δεν υπάρχει διαχωρισμός. Υπάρχει αλληλεπίδραση. Οι άνθρωποι βγαίνουν κανονικά έξω. Όταν ήμουν μαθήτρια, υπήρχαν παιδιά με αναπηρία. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού είναι άνθρωποι με αναπηρία, είναι φυσιολογικό"

Η προσγείωση στα ελληνικά δεδομένα ήταν απότομη. "Όταν έμαθα για τη Μάια ήμουν μόνη. Κανείς δεν ήρθε να μου πει έστω μια κουβέντα. Απλώς μου ανακοινώθηκε. Καμία ενημέρωση για το τι είχα να αντιμετωπίσω, καμία ψυχολογική υποστήριξη". Από τότε που γεννήθηκε η Μάια πέρασαν 13 χρόνια, η κατάσταση δεν έχει αλλάξει. Οι γονείς έρχονται στην ίδια δύσκολη θέση. "Ψάχνεις μόνος σου να μάθεις. Απευθύνεσαι σε συλλόγους και σιγά-σιγά στέκεσαι στα πόδια σου". Αργά ή γρήγορα οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με νέες αγωνίες και ερωτήματα. Επόμενο βήμα είναι το σχολείο.

 

 

http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=761558



Μπομπονιέρες | Μπομπονιέρες γάμου | Μπομπονιέρες βάπτισης Αμέα, Μη κερδοσκοπικό σωματείο στέγη ελπίδας τα χαρούμενα παιδιά

 

Web Design and Hosting by Galaxynet | 2010 All rights reserved